Τι να σου πω για τις εντυπώσεις μου από τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, δύο χρόνια αφότου την άφησα; Έπαθα πολιτισμικό σοκ. Σαφώς η εμπειρία της Αγγλίας υπήρξε καθοριστική και δημιούργησε μέσα μου μια νέα εικόνα για το τι είναι Πανεπιστήμιο. Αλλά, δεν περίμενα ότι τα πράγματα θα μου φαίνονταν τόσο τριτοκοσμικά. Και, σκέφτηκα, πόσο δίκαιο έχουν αυτοί που λένε “αν θες να δεις την κατάσταση μιας χώρας, πήγαινε στα πανεπιστήμια και στα νοσοκομεία της”. Εγώ που, αν με ξέρεις, σίγουρα θα ξέρεις πόσο αγαπάω τη Φιλοσοφική, αντίκρυσα το τριτοκοσμικό της θέαμα με τρόμο. Τα μπετά (φυσικά) παραμένουν. Χρόνια τώρα, είναι θεσμός-σήμα κατατεθέν της. Οι γραμματείες λειτουργούν ακόμη για το κοινό 11-2, τρεις φορές την εβδομάδα. Οι φοιτητές κάνουν ουρές απέξω για να μπουν και να προλάβουν να πάρουν πάσο (το οποίο, παρεπιπτόντως, δεν τους δίδεται, παρά το ότι πλησιάζουμε στη λήξη του χειμερινού εξαμήνου, διότι, λέει “δεν τους έχουν φέρει”). Τις Παρασκευές το Πανεπιστήμιο έχει ελάχιστο κόσμο (σιγά μην πάμε Παρασκευή για μάθημα!). Οι αφίσες δίνουν και παίρνουν, σχεδόν δεν βλέπεις απέναντι εξαιτίας της πληθώρας τους. Το αστείο είναι ότι το περιεχόμενό τους παραμένει άλλοτε παρωχημένο και βαρετό, άλλοτε γελοίο και “του συρμού”. Πάντως, πάντα το ίδιο. Για να μη σου συζητήσω για τις ελεεινές αφισο-προσκλήσεις των ΔΑΠ και ΠΑΣΠ στην Άννα Βίσση. Και, τέλος, το τσιγάρο. Όλες και όλοι, συνεχίζουν να καπνίζουν πάντα και παντού και να πετούν τη στάχτη τους στο μεγάλο τασάκι. Χωρίς αιδώ, χωρίς διάθεση για αλλαγή, χωρίς προοπτική να γίνουν αύριο-μεθαύριο πολίτες που δεν θα πετούν το τσιγάρο από το παράθυρο του αυτοκινήτου και που θα συνεχίσουν να μην σέβονται όσους δεν καπνίζουν.
Αν με βρίσκεις σνομπ και υπερόπτη, δεν φταίω εγώ. Φταίει που ετούτη η χώρα σταμάτησε να με πληγώνει και άρχισε να με θυμώνει.
(Κι αυτός ο ήλιος, που τόσο δυνατά επιμένει να μας φωτίζει με το ωραιότερο και πιο αληθινό φως που είδα ποτέ μου, βαλτός είναι; Να φωτίζει την ασχήμια μας, τη διαπλοκή και τη διαφθορά μας; Να κάνει πιο λαμπερή τη μηδενική εξέλιξή μας;)
Δεν μπορεί να ησυχάσει κανείς σε αυτό τον τόπο; Είναι κακό να θέλεις να μη μιλήσεις σε άνθρωπο για ένα διάστημα της ζωής σου; Το τηλέφωνο πρέπει απαραιτήτως να χτυπάει και όταν δεν το απαντάς ο άλλος να επιμένει; Είναι πολύ δύσκολο κάποιοι άνθρωποι να καταλάβουν ότι τους αποφεύγεις; Ότι έχεις τις μαύρες σου ή τις κλειστές σου; Είναι πολύ δύσκολο να σκεφτούν ότι δεν νοιάζεσαι στην πραγματικότητα για αυτούς; Ότι δεν τους υπολήπτεσαι; Πρέπει να γίνεις αγενής; Κακός; Αχάριστος;
Ποτέ δεν μπορούσα τα πολλά τηλεφωνήματα. Με πνίγουν. Είμαι ακοινώνητη και αντικοινωνική, ναι. Αλλά αυτό είμαι. Και δεν είναι που έχω κάποιον και δεν χρειάζομαι τους υπόλοιπους. Είναι που πάνω απ’ όλα χρειάζομαι τον εαυτό μου ή μάλλον μια ισορροπία μαζί του και μετά θα έρθω να σε βρω. Αν μπορώ, όσο μπορώ και αν θέλω. Μη με πιέζεις, σε παρακαλώ.
(Τζάμπα τα γράφω, οι αποδέκτες δεν γνωρίζουν την ύπαρξη αυτού του blog. Αλλά θα σκάσω.)
Μπορείς να μείνεις μόνος σου σε αυτό τον τόπο ή είναι ταμπού και η μοναχικότητα; Δεν θέλω να ξαναγυρίσω εκεί που είμουν πριν φύγω, δεν θέλω, δεν θέλω.
Φτιάχνω βιβλιοθήκες και σκέφτομαι: ποιον να βάλω πλάι σε ποιον. Θα νιώθει άνετα ο Σεφέρης πλάι στον Camus, ο Καρυωτάκης δίπλα-δίπλα με τον Ντοστογιέφσκι; Και με τους νεώτερους τι θα κάνω;
Τεράστια ανακούφιση που “έφυγα” τα οικονομικά, τα μαρκετίστικα, τα “διοίκηση ανθρωπίνων πόρων” βιβλία και δεν συμμαζεύεται. Για να μη σου συζητήσω για τις λογιστικές. 4 χρόνια από τη ζωή μου διάβαζα βιβλία που δεν μου άρεσαν. Και δεν βρήκα ούτε μια στιγμή το θάρρος να ρίξω δυο μούντζες και να τα παρατήσω. Το πείσμα μου, αυτό που δεν με αφήνει να αρχίσω κάτι χωρίς να το τελειώσω. Το μόνο που κάπως με παρηγορεί, είναι η φούρια μου μετά να φύγω και το πάθος με το οποίο ξαναγκάλιασα τη λογοτεχνία. Δεν βαριέσαι, τουλάχιστον έμαθα πολύ καλά ένα από αυτά που δεν θέλω να κάνω στη ζωή μου.
(Still missing Birmi. And have to create the plan.)
Ήταν ένα όνειρο για ένα long-lasting flirt. Μοναδικό κατόρθωμα ένα σύντομο φιλί. Ξύπνησα σε μια Κυριακή εγγλέζικη, χωρίς να είμαι πια στην Αγγλία και χωρίς να έχω σταματήσει να εύχομαι να είμουν ακόμα εκεί. Nostalgia, melancholy and all the relevants. Δεν με ενθουσιάζει τίποτα εδώ. Ακόμα. Απλώς αφήνομαι και κάπως προσπαθώ να ανασυνταχθώ. Μετεωρίζομαι και ζητώ μιαν άκρη.
Γιατί στο όνειρο ζητούσα τόσο βασανιστικά εκείνο το πρόσωπο; Και πόσο διαφορετικό ήταν το όνειρο που είδα από το αρκετά πρόσφατο βίωμα; Θυμάται ακόμα το σώμα, λες, το ανεκπλήρωτο, παρά τις -τηρουμένων των αναλογιών- μικρές του διαστάσεις;
Έλα και βγάλε άκρη τώρα. Όχι εσύ, ούτε εγώ δεν βγάζω.
“Θα ήθελα τόσο πολύ να σ’ εντυπωσιάσω/η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη/σαν μια μπόρα/ούτε που πρόλαβα ν’ αρχίσω/ούτε που πρόλαβα να σου πω τη μοναδική μου ιδιότητα/είμαι συλλέκτης/μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου/στιγμές/έτσι κι αλλιώς, τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά/η ζωή ξέρει.”
Σαν αστεράκι κάτω εδώ για συντροφιά μου
σαν ερημώνει και ο κόσμος κι η καρδιά μου
κοιτάζω μέσα απο του χρόνου τη σχισμάδα
και βλέπω εσένα, φιλενάδα, φιλενάδα
Τόσα καλά που μας χαρίζει η ζωή μας
χωρίς την κοριτσίστικη γιορτή μας
πές μου τι θα’τανε χωρίς την τρυφεράδα
της μοιρασιάς τους, φιλενάδα, φιλενάδα
Σαν φυσικό μοιάζει το δώρο ετούτο
δεν χωράει ευχαριστώ
μα φιλενάδα ήρθε η ώρα να στο πω
Και όταν ψάχνω μες του χρόνου τη ρυτίδα
κι εγώ σου λέω για τα τόσα που δεν είδα
πως απ’τα βάρη μας θα μείνει η ελαφράδα
αυτο το ξέρεις, φιλενάδα, φιλενάδα
Κόσμος παντού μα οι πιο πολλοί μένουνε ξένοι
κι άραγε ακόμα τι μας περιμένει
σ’αυτό το αίνιγμα που ζούμε στην Ελλάδα
ώσπου να σκίσει η ομάδα, φιλενάδα
Σαν φυσικό μοιάζει το δώρο ετούτο
δεν χωράει ευχαριστώ
μα φιλενάδα ήρθε η ώρα να στο πω
Και τι πειράζει αν στο δρόμο μας χαθήκαν
όνειρα, σχέδια που αλλάξαν, ξεχαστήκαν
όλα όσα γίνανε αυτά είναι τα ωραία
κι αληθινά σαν τη δική μας την παρέα
Σαν φυσικό μοιάζει το δώρο ετούτο
δεν χωράει ευχαριστώ
μα φιλενάδα ήρθε η ώρα να στο πω.
(Που είμαι τόσο εγώ, τόσο ελεύθερη. Που με αφήνεις να λέω ό,τι μου κατεβαίνει και ποτέ δεν με παρεξηγείς. Που, και αν είσαι τόσο ξεροκέφαλη, δεν μπορώ να κάνω τίποτα λιγότερο από το να σε αγαπάω και να σε καμαρώνω. “Αυτό το ξέρεις, φιλενάδα, φιλενάδα…”)
Τι ποσοστά θα πάρει ο Καρατζαφέρης; (τρέμε, γιδολαέ)
…
“Τουλάχιστον 70 άτομα, ανάμεσά τους και πολλά παιδιά, έχασαν τη ζωή τους, όταν το πλοιάριο στο οποίο επέβαιναν αναποδογύρισε σε θαλασσοταραχή στη Σιέρα Λεόνε. «Οι περισσότεροι από τους νεκρούς είναι παιδιά μεταξύ οκτώ και 16 ετών» δήλωσε στο πρακτορείο Reuters ανώτερος αξιωματούχος της αστυνομίας. Οι Αρχές περισυνέλεξαν 24 επιζώντες από το δυστύχημα που έλαβε χώρα την Τρίτη, ενώ ψάχνουν για περισσότερα πτώματα, καθώς στο πλοιάριο επέβαιναν 150 άτομα.”
