recap

Με βαριά καρδιά μαζεύω τα πράγματα. Και βρίσκομαι ξανά στο απογυμνωμένο δωμάτιο, όπως τότε, 24 Σεπτέμβρη 2008 που μπήκα και βρήκα έναν χώρο άδειο και παγερό. Ωστόσο, ο καιρός πέρασε. Τον γέμισα με βιβλία, αφίσες, ενθύμια, φωτογραφίες. Του έβαλα χρώμα και αρκετό από τον παλιμπαιδισμό μου. Του έφερα ανθρώπους, τον καλό μου, τις φίλες μου, τους γονείς μου. Μόνο σκύλοι δεν μπήκαν ποτέ εδώ μέσα και αυτό ήταν το μεγαλύτερο μείον. Πέρασαν μέρες και νύχτες. Έφερα γέλια, έφερα δάκρυα. Και κάτι που είναι τόσο δικό μου, που ούτε λέγεται, ούτε γράφεται. Μπήκα μέσα γυρεύοντας τον εαυτό μου που είχα χάσει μοιράζοντάς τον στα πρόσωπα και τα πλάσματα που αγαπώ. Ένιωσες ποτέ την αγάπη να σε απορροφά; Να γυρίζεις πίσω στον εαυτό σου και να μην έχουν μείνει πολλά; Έφυγα για να βρω μια σιγουριά. Και θα γυρήσω πίσω ξέροντας πια πως σιγουριά δεν θα βρω. Μονάχα μικρά ή μεγάλα όνειρα και βήματα που θα με πηγαίνουν λίγο μπροστά και λίγο πίσω.

Αφήνω το πρώτο “δικό μου” σπίτι με αρκετή πίκρα για ό,τι πέρασε και δεν θα ξανάρθει. Πώς να το κάνω το άτιμο το “recapitulate” και να στα απαριθμήσω;

(Τουλάχιστον σε έμαθα λίγο περισσότερο, χαμελαιοντάκι μου)