(κι έτσι όπως αναρωτιόμουν αν θα μπορέσω ποτέ να σε αντικρύσω/ακούσω/διαβάσω, χωρίς να “πιάσουν” τα μάγια σου, έζησα μια μέρα που ανέτρεψε τα σχέδιά της, σαν να έπρεπε να σταθώ λίγο παραπάνω στην πόζα σου, λες και έχω απεριόριστο χρόνο, να σε αποδομώ και να σε ξαναχτίζω, να σε “γνωρίσω”, να δω τελοσπάντων τι έφτιαξα και ποιος μου έδωσε τα υλικά, μήπως και καταλάβω, εμένα, πιο πολύ)
Advertisement
