Κάτι θέλω να σου γράψω και δεν ξέρω τι
σήμερα, την τελευταία μέρα αυτού του χρόνου.
Μη νομίζεις, παρασύρομαι κι εγώ από τους απολογισμούς των άλλων και από το πρωί φλερτάρω με την ιδέα να κάνω τον δικό μου. Αλλά η μνήμη μου δεν με βοηθά και πρέπει να ανατρέξω σε σημειώσεις και εδώ μέσα, να θυμηθώ τι και πώς.
Εκείνο που πρώτο μου έρχεται στο μυαλό, είναι ότι το ΄11 μού πήρε ένα πλάσμα που αγαπούσα πολύ, που σκέφτομαι και μου λείπει αφόρητα, πολλές φορές. Η μεταξένια αφή του, η απόλυτη ομορφιά του, η αγαρμποσύνη του.
Άγγελέ μου, μαζί πηγαίνουμε, κι ας λείπεις, σε όλα τα ταξίδια, μαζί θα έρθεις, στο ταξίδι μου.
(…)
Το 2011 ήταν γεμάτο φίλους. Πόσες φορές δεν σκέφτηκα για τον καθένα τους, “τι τυχερή είμαι που σε έχω”.
Ήταν και μια αλλαγή επαγγελματικής στέγης, που υποδέχθηκα με αμηχανία, η οποία γρήγορα έγινε κατάφαση και ικανοποίηση.
Το 2011 εγώ το αγαπάω να ξέρεις. Γιατί έκανα τρία βήματα μπρος.
Και το ’12, στο υπόσχομαι.
Θα έχει νέες διευθύνσεις, νέα πρόσωπα, νέους τρόπους, νέους στο μυαλό ανθρώπους.
Θα έχει και θυμό, αλλά θα έχει και συγχώρεση.
Θα έχει
Αγάπη και Ελευθερία
Καλή χρονιά!
